Zastanawiałem się w co wierzą suki.
Wiecie te kobiety w krótkich kieckach w modnych oprawkach okularów siedzące w Warszawie przy placu Hipstera zwanego też Zbawicielem do trzeciej nad ranem, pijące czwartego drinka, trzecie piwo i kończące wieczór z ustami w okolicach czyjegoś rozporka.
Czasem w toalecie, a czasem u niego w mieszkaniu. Bo nawet kobieta wyzwolona kończy wieczór na kolanach.
Powszechnie wiadomo, że marzeniem leminga jest własny biznes. Najlepiej restauracja. Następnie kawiarnia, industrialna przestrzeń, białe meble, goła cegła na ścianach i durnostojki przywiezione z wakacji w Prowansji albo Toskanii.
Później w rankingu jest rzemiosło/rękodzieło połączone ze sklepem internetowym – robię bransoletki, kleję buty na zamówienie. Ewentualnie pensjonat w Kazimierzu Dolnym.
Lemingi nie przyjmują do wiadomości, że w rzeczywistości nie lubią ludzi. Ludzie ich wkurzają, domagają się służenia i aportowania, co lemingi doprowadza do wścieklicy macicy oraz zmarszczek na jajach.
W rzeczywistości lemingi chcą służyć tylko mamonie, korpo i zagranicznym wycieczkom turystycznym, w trakcie których dochodzi do hedonistycznych obyczajów seksualnych i opalania topless.
To chyba była majówka. Czułam, że wszystko się do mnie lepi. Nienawidzę tego. Jak sobie pomyślę o zbliżającym się sezonie letnim i podróżach w komunikacji miejskiej to mnie szlag trafia.
Mam skandynawski tyłek.
Tak, jest trochę za gruby.
Nie, nikt nie narzekał.
Tak, jeżdżę komunikacją miejską.
Nie, nie posiadam prawa jazdy.
Nie, nie posiadam karty wesołego warszawiaka, jestem chujem i nie płacę podatków w stolicy, stać mnie na droższą kartę miejską.
Środa, środek tygodnia. Uwielbiam mieć wtedy wolne, napajać się myślą, że większość Warszawy właśnie jedzie do pracy, a ja na totalnym luzie kręcę się po ukochanej stolicy, robię zakupy na śniadanie mistrzów i będę przewracać się cały dzień w łóżku pod kołdrą, podziwiając zimę zza szczelnych okien.
Wyglądałam jak jeżozwierz, wyciągnęłam pierwsze z brzegu ciuchy z szafy – gdybym wiedziała co się ma stać, to bym po bułki na wampa poszła w pasie do pończoch, ustami pomalowanymi na czerwono, w najwyższych szpilach i w mini.
Tak, kurwa. Pech. Nic z tym nie zrobisz siostro.
Okej, chcąc nie chcąc, zrobiłam sobie podsumowanie minionego roku. Mogę się wypierać, że to nie dla mnie.. Że po co? Dla reguły?
Ale kto o tym nie myśli???
Kto z dniem pierwszego stycznia nie budzi się, zazwyczaj na wielkim kacu, z postanowieniem, że od jutra:
– nie palę (ograniczam),
– nie piję (w środku tygodnia),
– nie uprawiam sexu z przypadkowymi osobami (minimum półgodzinna rozmowa),
– ogarniam pracę (rzucam tą chujową robotę),
– ogarniam moje życie uczuciowe (w tym roku już na serio szukam męża),
– ogarniam moje finanse (mniej lunch’yków na mieście),
– kładę się wcześniej spać (nie zapominam o tabletce na dobranoc),
i generalnie, to będę nowym, lepszym człowiekiem, będę się częściej uśmiechać i wstawać codziennie z gigantyczną porcją energii, która wypełni cały mój wspaniały dzień!!!
No co? A wy nie bredzicie w Nowym Roku?
Pokolenie Ikea 