Kiedy przekraczasz 40-tkę, twoją podstawową frazą staje się na zmianę: „nie mam czasu” i „jestem zmęczony”. 😅

Jedną z podstawowych myśli wygłaszanych przez matki (obok: „A jakby twój kolega skoczył z mostu, to też byś skoczył?”) jest sentencja: „Nudzisz się, bo jesteś nudny”. Bo dalej to już jest żelazna riposta: „Jak się nudzisz, to się rozbierz i popilnuj ciuchów”. Bądź: „Posprzątaj pokój”. 

I pozamiatane. 

A zamiast tego powinny mówić: „Nasze życie jest nudą, nuda nas otacza i nuda towarzyszyć nam będzie”. Chociaż w dzieciństwie to i tak generalnie jakoś idzie, bo większość rzeczy robimy po raz pierwszy. 

Pierwszy pocałunek (taka Joanna na trzepaku, była starsza o dwa lata). 

Pierwsze nocowanie na plaży pod gwiazdami (okolice Dębek, na plaży wyglądaliśmy jak cyganie na kempingu z konserwą turystyczną, ogórkiem i butelką wódki w dłoni). 

Pierwsze samodzielne wyjazdy (Paryż, w czasach, kiedy nie było jeszcze Internetu, a mapy były papierowe). 

Pierwszy mniej poważny związek (OMG jakie ona miała cycki! Jak jesteś młodym chłopakiem, to uwierz mi, wystarczy, że możesz zdjąć jej biustonosz, a od razu jest miłość. Co z tego, że 15 minutowa?). 

Tylko, że później pojawia się rutyna i nierealne oczekiwania. 

Związek to powtarzanie nudnych czynności, aż umrzemy

Ludzie poznają się w Internecie, kilka razy upijają się w swoim towarzystwie i na tej podstawie oceniają swoją przydatność do odkurzania, zmywania naczyń i odprowadzania dziecka do przedszkola. 

Zaczyna się od miesiąca miodowego, który jest jednym wielkim oszustwem. Bo ludziom się wydaje, że ich życie już zawsze będzie tak wyglądać, że będzie poranna kawa w Paryżu, kąpiel w lazurowej wodzie, gdzieś w małym miasteczku w Grecji, białe plaże i dużo rozkosznego seksu. 

Tymczasem związek to będzie niezliczona liczba powtarzalnych i – nie bójmy się tego słowa – niezwykle nudnych czynności. On na kanapie, ona w kuchni, albo na odwrót. Nieustanne żonglowanie kolejnymi zadaniami i problemami do rozwiązania. Jedne problemy będą wypychane przez kolejne problemy, od których czasami chce się usiąść na krawężniku i wyć. A dorosłość polega na tym, że się z tego krawężnika wstaje. 

Albo jak w tym memie: dorosłość jest wtedy, kiedy oglądając na filmie scenę łóżkową myślisz ‘jakie ładne płytki”. Jeszcze nie zdecydowałem. 

Związek to będzie moment, kiedy ona wita cię w domu, gdy wracasz z pracy, albo ty witasz ją. 

Związek to będą śniadania, obiady i kolacje, jedyne momenty, kiedy możecie chwilę dłużej porozmawiać. Czyli koło godziny dziennie. Nagle największym darem, który możesz ofiarować drugiej osobie będzie czas. 

Związek to będą choroby, rachunki i bawienie dzieci (dla których niezależnie od tego, co zrobimy – będziemy rozczarowaniem. I tak wiele osób będzie miało ochotę oddać je w pewnym momencie do okna życia.) 

Związek to będą wspólne urlopy, które będzie można przetrwać tylko dzięki darmowym drinkom w wersji all inclusive. 

Nuda i rutyna, nuda i rutyna. Zakupy. Netflix. Zebrania w szkole. Wakacje nad morzem. 

Jak to celnie podsumował Oliver Anthony w piosence “Rich Men North Of Richmond”.

Well, I been selling my soul

Working all day

Overtime hours

For bullshit pay
Czyli

Sprzedaję swoją duszę

Harując cały dzień

Biorąc nadgodziny

Za gówniany kwit

Bo kto choć raz nie czuł się podobnie?

Ludzie, aby uciec od tej rutyny robią różne rzeczy. Szukają eventów. Rozproszenia. Oderwania. Biorą narkotyki, piją alkohol, uprawiają hazard. Zdradzają się nawzajem. Romanse w biurach, seks w delegacjach, plamy na sukienkach, majtki w torebkach.

Wymieniają kobietę na nową (młodszą), mężczyznę na nowego (po terapii), co ma sprawić jakąś różnicę i przez chwilę jest inaczej, ale później znowu tak samo, bo dopada nas nuda i gryzie. Siedzą godzinami w social mediach, przewijając kolejne rolki, zazdroszcząc, że “inni” to dopiero mają życie. Podczas gdy ci “inni” także się nudzą, tyle że w innych dekoracjach. I nawet unboxing Porsche 911 pomaga tylko na chwilę. 

Bo mimo, że wydawałoby się, że bogactwo jest w stanie zabić nudę, to jednak nie. Jest tak samo… nudne. Samochody są, owszem, szybsze. Narkotyki trochę lepsze. Kobiety droższe. Ale nie dzieje się nic więcej. 

Parę lat temu wyszła książka, „Primates of Park Avenue” autorstwa Wednesday Martin. Książka dość kiepska, ale na ciekawy temat, bo wspominająca jak sama autorka zamieszkała z rodziną na Upper East Side, czyli światowej wyspie luksusu (najzamożniejsza część nowojorskiego Manhattanu). Dołączając do grona “Glam SAHM” (“glamorous stay at home mom”).

Wypindrzone. Chude jak wydry – bo rozmiar 34 i kosmiczne cycki to tutaj stan naturalny. Powalające swoją atrakcyjnością, w końcu z kąta może wyskoczyć większa petarda. Za wyniki dzieci – wypłacane są im premie. Na imprezach – panowie osobno, panie osobno. I nawet torebka Birkin od Hermesa, pomaga tylko na krótko (leki są lepsze, działają dłużej).

To samo jest w polskiej oazie złota, czyli Konstancinie. 

Panowie dupczą foki z Instagrama, które zabierają na jacht, piją drogie alkohole i ciągną wąsa. A później wracają do pracy zarabiać te swoje miliony.

Panie wożą dzieci do szkół, zajmują się domem, ćwiczą w drogich fitness clubach, naciągają się i tylko od czasu do czasu dadzą się bzyknąć jakiemuś instruktorowi w fitness clubie. (Fuckleberry Thin z sześciopakiem i trąbą słonia). Ale dyskretnie, żeby nikt nie zobaczył, bo za karę można zostać zesłaną do Wilanowa. A największą rozrywką jest, kiedy poleci się do Paryża na zakupy. Tyle, że ciuchy to też element dbania o swoją pozycję, więc w sumie rutyna. 

To wszystko jest pułapką. Potrzaskiem. Matnią. 

Bogatych i biednych łączy jedno: depresja

Jak to ujął wielki pisarz, laureat nagrody Nobla, relegowany z kraju i pozbawiony obywatelstwa Rusek, wykładowca na najlepszych amerykańskich uniwersytetach, świetnie znający język polski, czyli Iosif Brodski:

„Czy ktoś jest bogaty, czy biedny, prędzej, czy później ta jałowość czasu go dopadnie. Jako potencjalni możni padną Państwo ofiarą nudy swojej pracy, przyjaciół, małżonków, kochanków, widoku z okna, mebli lub tapet w pokoju, własnych myśli, siebie samych. 

/…/ 

Można zmieniać pracę, miejsce zamieszkania, towarzystwo, kraj, klimat; można próbować promiskuityzmu, alkoholu, podróży, kursów gotowania, narkotyków, psychoanalizy. 

Można wręcz połączyć wszystko razem i przez chwilę może to zdać egzamin. Oczywiście do dnia, w którym obudzą się Państwo w swoim pokoju, w otoczeniu nowej rodziny, nowych tapet, w innym kraju i klimacie, ze stosem rachunków z biura podróży i od swojego terapeuty, a mimo to z tym samym niesmakiem wobec światła dziennego wlewającego się przez okno.” 

Mój kolega skomentował to tak: „Nie ma nudy, jeśli potrafisz cieszyć się z rzeczy małych, pozornie nieistotnych.

Z żoną i psem (a raczej kilkoma kolejnymi psami) na naszej ulubionej trasie spacerowej byliśmy kilka TYSIĘCY razy. Tak, tysięcy. Raczej 3 niż 6, ale w takiej skali to trzeba liczyć. I się nie nudzi. Bo można się cieszyć z innych barw drzew, z innego słońca, innych kwiatów i tego, że mamy chwilę dla siebie i czas na oddech.

Że raz idziemy 34 min. a innym razem 38. Możesz się cieszyć z wypicia innej kawy, zjedzenia innej potrawy. Banały? Może i tak, ale jeśli tym banałom nadasz choć gram radości, to okaże się, że życie upływa pięknie.

A jak ktoś uważa, że ten gram radości jest tylko w wielkich zmianach i wielkich rzeczach? To ma problem, i trochę mi go szkoda. Ale tylko trochę. Każdemu jego raj.”

Nuda jest bowiem w nas. W naszych głowach. W umiejętności odczuwania, bądź jej braku. 

Zjedz naleśnika

Kiedy miałem 20 lat – uważałem, że wiem wszystko. Byłem naprawdę błyskotliwym gówniarzem i byłem bardzo naiwny i głupi. Dzisiaj kiedy widzę, jak niektóre osoby, pouczają na temat życia, związków, świata, a nic tak naprawdę jeszcze nie przeżyły, przypomina mi się ten czas. Arogancji. I buty. 

Kiedy miałem 33 lata  – od lekarza usłyszałem, że jest ze mną bardzo kiepsko. Wyszedłem z tego i zacząłem budować życie na nowo.  

Dwa tygodnie temu jechałem samochodem i zamknąłem na chwilę oczy. Ujmijmy to tak, że miałem dużo szczęścia. 

Nigdy nie wiesz, co kiedy i jak. 

Psychicznie mam 120 lat i nadal nie odkryłem na czym polega sens życia i raczej już tego nie zrobię.

 Odkryłem za to trochę bardziej na czym polega sens mojego życia. To trochę pisania. Trochę podróży. Dużo rzeczy schowanych w cieniu, o których w sieci nic nie będzie. 

W miarę upływu czasu mniej potrzebuję rzeczy. Właściwie mało kiedy już jestem się w stanie podjarać zakupami. Większą radość czerpię z tego, jak osoby z mojego kręgu jestem w stanie obdarować. 

Nauczyłem się rozstawać. Pieniądze przychodzą i odchodzą. Zabierają ze sobą ludzi, których lepiej nie mieć w swoim życiu. Tak samo znajomości i przyjaźnie przemijają. I nie ma w tym nic złego.

Coś się kończy, coś się zaczyna. 

Było miło. I należy doceniać chwile kiedy tak było. 

O tym, czy coś jest dla nas dobre czy złe decydujemy sami i to jak sobie z tym poradzimy. Fajne jest to, że mam świadomość, tego że został mi jeszcze czas na zmiany. I na marzenia. 

Jeśli więc mam udzielić jednej rady, to powiem tak: póki możecie, każdego dnia róbcie nowe rzeczy. Nawet jeśli tą nową rzeczą jest naleśnik z Nutellą. 

Bo na koniec większość ludzi i tak myśli: fajnie było. Szkoda, że tak krótko. 

Chcesz dostawać powiadomienia o nowych notkach?

Chcesz więcej takich opowieści? 

To zamów sobie moją nową książkę ROMAN(S)

https://www.empik.com/roman-s-piotr-c,p1326826985,ksiazka-p

https://www.legimi.pl/ebook-roman-s-c-piotr,b921640.html

https://www.storytel.com/pl/pl/authors/307345-Piotr-C

Audiobooka czyta Filip Kosior.